Vooreerst wees Louis Tobback ons, als geëngageerde jongeren, op het feit dat politiek een harde stiel is. Als je kiest voor een politieke carrière moet je je realiseren dat er weinig tijd overblijft voor andere zaken klonk het. Hij maakt er geen  geheim van dat hij doorheen zijn carrière weinig tijd heeft gehad voor zijn gezinsleven. Zijn vrouw heeft dubbel gewerkt, stelde hij vast. Naast het uitbouwen van haar advocatencarrière moest ze de kinderen, en het huishouden in het algemeen, alleen verzorgen. In deze situatie schuilt voor hem de echte ongelijkheid tussen man en vrouw. Zo stelt hij tijdens zijn ambt als burgemeester vast dat er veel vrouwen in de publieke sector een topfunctie bekleden, maar dat ze dit waarschijnlijk niet in de privésector of de politiek doen omdat ze hier geen vaste uren hebben en de dossiers niet thuis, bij de kinderen, kunnen verwerken. Een oplossing vinden voor de, weldegelijk nog steeds bestaande, ongelijkheid tussen man en vrouw lijkt dan vooral te schuilen in het vinden van nieuwe oplossingen voor deze spanning tussen werk en gezin.

Dit gezegd zijnde moedigde hij ons echter wel aan om in de politiek te stappen. Zoals alle echt bevredigende zaken moet je er veel tijd in steken, maar doe je dit met graagte als het je passie is. In de politiek kan je streven voor zaken die je belangrijk vindt en waarbij de voldoening erg groot is als je ze realiseert. 

Hij bemerkt wel dat vanaf zijn generatie politiek geen echt diepgaande politieke keuzes meer inhield. Tijdens zijn jeugdjaren moest men positie innemen tegenover Nazi-Duitsland en de bijhorende koningskwestie, moest het algemeen enkelvoudig stemrecht nog ingevoerd worden, het sociaal pact en het schoolpact gesloten worden en zorgde de eenheidswet voor hevige sociale onrusten. Allemaal gebeurtenissen die het volk erg verdeelde en er dus verwacht werd een duidelijke positie in te nemen en de problemen op te lossen om erger te voorkomen. Hij herinnert zich dat een burgeroorlog toen nog een reëel gevaar vormde. Goed dus dat deze grote politieke keuzes niet echt meer hoeven gemaakt te worden. De strijd is minder groot en hevig maar dat maakt politiek niet minder interessant. Hij haalde als voorbeeld het redden van de partij na de Agustacrisis aan als een van de verwezenlijkingen die hem professionele voldoening schonken.

Op supranationaal niveau zijn er volgens hem echter nog veel dingen te verwezenlijken.  Het is essentieel dat er een  politieke Europese unie wordt gevormd. Alleen zo kunnen we ons staande houden in de razend snel veranderende wereld. In de globaliserende wereld heb je een grote politieke macht nodig om economische belangen te verdedigen en om in het algemeen nog wat controle te behouden over de economie. Meer Europa betekent  voor hem ook meer regionaliteit. Hij wees erop dat de economie zich altijd concentreert rond geografisch interessante plaatsen. Hij haalde het voorbeeld aan van de haven van Antwerpen en de nood aan samenwerking met buitenlandse havenregio’s. Dankzij Europa kunnen vooral regio’s op een betere manier op elkaar afgestemd worden. Als Europese socialist moet je dus streven voor een echte politieke Europese unie. Pas dan kan het ook sociaal worden volgens Louis Tobback.  Dit wordt nog essentiëler omdat uit het gesprek bleek dat Europa voor hem een eerste experiment is om een soort wereldorde tot stand te brengen. Hoe groter de democratische politieke schaal, hoe groter de mogelijkheid om overal vrede en rechtvaardigheid tot stand te brengen.

Allemaal wijze lessen van een ervaren politicus.

Bedankt aan Louis Tobback en iedereen aan tafel voor het interessante gesprek!